سخنگوی فراری رابط امریکا با تروریستهای سوریه را فاش کرد

طلال سلو، سخنگوی متواری پ.ی.د/پ.ک.ک در گفتگوی ویژه با خبرگزاری آناتولی پشت پرده روابط آمریکا با این گروه تروریستی را فاش کرد.

101 نمایش هاکوکچه پرسآخرین بروزرسانی:یکشنبه ۱۲ قوس ۱۳۹۶ - ۱:۲۹ بعد از ظهر
سخنگوی فراری رابط امریکا با تروریستهای سوریه را فاش کرد
سخنگوی فراری رابط امریکا با تروریستهای سوریه را فاش کرد

طلال سلو، سخنگوی متواری گروه تروریستی پ.ی.د/پ.ک.ک در سوریه موسوم «ن.د.س» که ماه گذشته از مناطق تحت اشغال گروه تروریستی پ.ی.د/ پ.ک.ک در سوریه گریخته و به ترکیه پناه آورده با فاش ساختن پشت پرده روابط آمریکا با این گروه، گفت: آمریکا به بهانه تحویل سلاح به ن.د.س مقادیر زیادی سلاح سنگین تحویل پ.ی.د/پ.ک.ک می داد و اصلا پیگیر نحوه و مکان استفاده از سلاح‌ها نبود.

سلو به عنوان سخنگوی نیروهای دموکراتیک سوریه (ن.د.س) که به عنوان شاخه وابسته به گروه تروریستی پ.ی.د/پ.ک.ک و سرپوش گذاشتن به فعالیت‌های آن تشکیل شده، با سرکردگان این گروه تروریستی رابطه نزدیکی داشت و کمک‌های تسلیحاتی آمریکا به این گروه را با جزئیات کامل شرح داد.

– روابط شما با پ.ک.ک چگونه اغاز شد؟

پاسخ: در وهله اول از سوی عفرین (از ی.پ.گ) از گروه من یعنی گروه ارتش سلجوقیان دعوت صورت گرفت. پیشنهاد شد که به جیش السوار (ارتش انقلابیون) بپیوندم. پس از توافق با عفرین به این گروه پیوستم. مسئول پ.ک.ک در عفرین حاجی احمد خدرو بود. در حال تدارکات تشکیل جیش السوار بودند. ابوعلی براد در راس عرب ها و صلاح چبو در راس کردها قرار داشت. من نیز مسئول ترکمن‌ها بودم. در اوایل اوت ۲۰۱۵ به عفرین رفته و در بخش فرماندهی جیش السوار کار کردم. اما تصمیم گیرنده ما نبودیم، خدرو (از پ.ک.ک) بود. سپس در همان سال اعلام کردند که عضو ن.د.س خواهم شد. در این زمینه نشست اول را با شاهین جیلو از مسئولان منطقه‌ای پ.ک.ک انجام دادیم. نشست ما با ن.د.س در ۱۵ اکتبر انجام گرفت. اما شاهین جیلو خواست تا تاریخ این نشست (تشکیل ن.د.س اعلام شد) را ۱۰ نوامبر ۲۰۱۵ درج کنیم. وقتی که دلیل آن را پرسیدیم گفتند که آمریکا کمک تسلیحاتی به ی.پ.گ در حسکه را روزهای ۱۰ الی ۱۵ اکتبر انجام داده است. برای این که آمریکا بتواند موضوع را به جامعه بین المللی شرح دهد، این اقدام را انجام دادند. برای این که بگویند سلاح ها نه به ی.پ.گ بلکه به ن.د.س می رود، دست به چنین اقدامی زدند.

– ژنرال رایموند توماس، فرمانده نیروهای ویژه آمریکا گفته بود که با اقدامی «زیرکانه» برای بدست آوردن اعتبار ی.پ.گ نام آن را به ن.د.س تغییر داده‌اند. آیا هنوز ن.د.س هویت خود را بدست نیاورده است؟ 

پاسخ: این تنها یک اسم بوده و چیز دیگری نیست. ما حقوق و مزایای دیگرمان را از ی.پ.گ دریافت می کنیم. آمریکا سبب اصلی تشکیل ن.د.س است. دولت آمریکا در پی تحویل سلاح به کردها بود. اعلام تشکیل ن.د.س مانند یک نمایش تئاتر بود. از اتحاد ترکیبی سخن گفته می شد، اما چنین چیزی وجود ندارد. آمریکا رهبری را به کردها و پ.ک.ک داد. در مورد مبارزه با تروریسم سخن می گفتند اما دیدیم که دولت آمریکا و جیلو با توافقاتی که انجام شده بود، قاچاق تروریست های داعش را انجام می دهند. می خواستند از طریق ی.پ.گ طرز نگرش اهالی آن مناطق را تغییر دهند. ن.د.س را به عنوان یک گروه حامی آزادی و نیرویی که با تروریسم می جنگد، معرفی می کردند. اما این ی.پ.گ بود که موجب تخریب خانه ها و تبعید مردم شد. اینها در کمپ ها نیز به مردم آسایش نداده و آن ها را دچار واهمه کردند.

– آمریکا یک زمان ادعا می‌کرد که نه به ی.پ.گ بلکه به عرب‌ها سلاح داده است. آیا این ادعا درست است؟

پاسخ: در اوایل کار هنگام دریافت سلاح (از آمریکا) برگه‌هایی را مبنی بر دریافت امضا می کردیم. اما تمام سلاح ها به یک نفر به نام صفکن از رهبران پ.ک.ک که از کردهای ترکیه بود، فرستاده می شد و صفکن این سلاح ها را به جایی که تنها خودش از آن اطلاع داشت ارسال می کرد.

این کار همچنان ادامه دارد. به عنوان مثال؛ ابوامجد یک مرد عرب تبار تمام سلاح های عملیات منبج را (بر روی کاغذ) تحویل گرفت اما این یک نمایش بود که با هدف خاصی صورت گرفت. ابوامجد به من گفته بود: ”مقدار زیادی سلاح بر روی کاغذ به من تحویل می شود اما من حتی یکی از آن‌ها را تحویل نگرفته ام. تنها وظیفه و قدرت من امضا کردن است”.

– چرا ایالات متحده آمریکا چنین شیوه ای را انتخاب کرد؟

پاسخ: همه ایده ها توسط برت مک‌گرک مطرح می‌شد. مک‌گرک در طول عملیات رقه خواستار ایجاد نیرویی به نام ائتلاف عرب شد. وظیفه ائتلاف عرب تنها تحویل گرفتن تسلیحات بود. بدین ترتیب مقادیر زیادی تسلیحات تحویل گرفته شد. اما به غیر از کردها تنها سلاح های سبک بین عربها، ترکمن ها و سریانی ها توزیع شد. نام ائتلاف، عرب بود اما عربها هیچ کاره بودند. شورای نظامی دیرالزور تنها امضا می کند. آمریکا از این باخبر بود، این تئاتر را خود آنها خواسته بودند. تمامی این بازی ها به منظور این بود که روزی برملا نشود که این تسلیحات به دست پ.ک.ک رسیده است. اما ما مطمئن بودیم که این سلاح های پیشرفته به پ.ک.ک و ی.پ.گ فرستاده می شد.

– آیا آمریکا نظارتی بر اینکه این تسلیحات به کجا منتقل و علیه چه کسانی استفاده شده دارد؟

پاسخ: برای آمریکایی ها اهمیتی نداشت که این تسلیحات به کجا منتقل می شود. یک بار هم از ما نپرسیدند که با این تسلیحات چه کار کردیم و در کجا استفاده کردیم. آنها حتی دروغ‌های (سلاح ها را تمام کردیم ی.پ.گ) را باور کرده و تحویل تسلیحات جدید را آغاز می کردند. آمریکا در حال حاضر می داند که عرب ها، ترکمن ها و سریانی ها در این معادله دخیل نیستند. در دوران اوباما پشتیبانی محدودی وجود داشت. پس از سر قدرت آمدن ترامپ پشتیبانی تغییر شکل داد. در زمان اوباما برای ما سلاح های مستعمل نیز فرستاده می شد که برخی از آنها غیر قابل استفاده بود. ترامپ که آمد، تحویل خودروهای زرهی شروع شد.

– شاهین جیلو با اسم مستعار شاهین فرهاد عبدی، جزو فهرست تحت تعقیب ترکیه است و چهار میلیون لیر ترک برای دستگیری وی جایزه تعیین شده است. تاثیر جیلو که با مقامات آمریکایی نیز نشست و برخاست دارد، در این فعالیت ها چقدر است؟

پاسخ: برای دریافت سلاح ها یک فهرست درخواست ایجاد کردیم. این فهرست از طرف شاهین جیلو ارائه شد. نوع و میزان سلاح های دریافتی نیز خبررسانی نمی شد.

– «نیروهای دموکراتیک سوریه» را چه کسانی اداره می کنند؟

پاسخ: دراصل آمریکا آن را اداره می کند. انتخابات درون این تشکیلات نیز همگی یک نمایش است. همه شاهین جیلو را می شناسند. او در راس همه امور قرار دارد. معاون وی «قهرمان» است. او نیز از سرکردگان پ.ک.ک است. مسئول رده سوم نیز من بودم. در هر طرف و نقطه ای ایست بازرسی و تیم های تعقیب متعلق به پ.ک.ک حضور دارند. در دادگاه ها، مجلس محلی، بخش بهداشتی و غیره به طور حتم یک رهبر و شخص وابسته به پ.ک.ک وجود دارد.

– اعضایِ رده بالای پ.ک.ک از قندیل در کدام بخش ها و قسمت هایی از «ن.د.س» فعالیت می کنند؟

پاسخ: با اینکه جیلو به عنوان رئیس شناخته می شود، اما او نیز از بالا دستور می گیرد. فردی که وی از او دستور می گیرد «باهوز اردال» است. باهوز نیز دستورات را از کوه قندیل یعنی صبری اوک می گیرد. وقتی اردال به قندیل رفت جای او را نورالدین صوفی گرفت. این شخص دستورات را به جیلو می دهد. جیلو و معاون وی قهرمان با اینکه در لباس رهبری این تشکیلات دیده می شوند، اما اینگونه نیست. دفاتر زیادی وجود دارد، اما به دلیل اختلافات موجود، افراد جدیدی به آنها افزوده نمی شود.

مسئول اعضای وابسته به ی.پ.گ و پ.ک.ک در عفرین حاجی احمد خدرو، محمود برخودان و نوجین (مسئول شاخه زنان) است. مسئول اداری کل منطقه نیز خالد تفدم است. او دستورات را از باهوز اردال می گیرد.

اسماعیل دیرک از سرکردگان پ.ک.ک منبج را اداره می کند، اما مسئول نظامی این منطقه جمیل مظلوم است. همچنین مسئول نظامی و غیرنظامی رقه نیز فردی به نام حسن است که از اروپا آورده شده است. پولات جان از اعضای شناخته شده پ.ک.ک نیز مسئولیت اداره دیرالزور را برعهده دارد. من نیز به واسطه روابطم با باهوز، یکبار برای دیدار با مراد کاراییلان به قندیل فراخوانده شدم اما به دلیل بیم پخش شدن عکس هایمان (درمصاحبه با خبرنگاران)، این ملاقات را ابطال کردیم. نورالدین صوفی نیز هنگام سخنرانی کاراییلان در آنجا حضور یافت و دوباره برگشت. آنها مخفیانه به آنجا رفت و آمد داشتند. اما پ.ک.ک از نقش صالح مسلم در نشست مطبوعاتی بهترین بهره را برد و در راستای اهداف خود از آن استفاده کرد. ولی در اصل صالح مسلم در این میان هیچ نقشی نداشت. هنگام اعلام خودمختاری نیز مسلم را در ردیف هفتم نشانده بودند. او هیچ جایگاهی در این طرح نداشت.

– شمار افراد مسلح ن.د.س چه قدر است؟

پاسخ: علی‌رغم عدم وجود داده‌های خالص می توان گفت که ن.د.س در مجموع ۵۰ هزار شبه‌نظامی شامل زنان و مردان دارد. ۷۰ درصد آنها را شبه‌نظامیان عضو ی.پ.گ و ی.پ.ژ (نیروهای زن) تشکیل می دهند. ترکمن‌ها تحت رهبری من ۶۵ نفر بودند. شورای نظامی سریانی تنها ۵۰ عضو دارد. خواستند تا مجلس نظامی ترکمن‌ها به عنوان یک حرکت نمادین تشکیل شود. در واقع به آنها ۱۵۰ نفر را پیشنهاد داده بودم. به من گفته شد که، چرا ۱۵۰ نفر؟ ۵۰ تن کافی است. نیروهای عرب «صنادید» از قبیله الشّمّر نیز به نیروهای دموکراتیک سوریه وابسته هستند. شیخ بندر در رأس این نیروی عرب قرار دارد. اما نیروهای صنادید توسط پ.ک.ک نادیده گرفته می شود. از سوی دیگر، ۸۰ درصد شبه‌نظامیان کشته شده در جریان عملیات رقه عرب و ۲۰ درصد آنها نیز کرد بودند. شاهد آن هستیم که شمار شبه‌نظامیان عرب را افزایش دادند، ولی این افراد فریب خورده‌اند. به آنها وعده‌های دروغین دادند. هر چند ی.پ.گ به عنوان شاخه‌ای از ن.د.س دیده می شود؛ اما اعضای ی.پ.گ آن را قبول نمی کنند و می گویند که ما مستقل هستیم. ن.د.س تنها یک نام است. به شکل عملی وجود خارجی ندارد.

– وضعیت اتباع کشورهای غربی که به ی.پ.گ پیوسته‌اند، چگونه است؟

پاسخ: برخی از کشورهای مختلف آمده و به ی.پ.گ پیوستند. در میان آنها زنان هم قرار داشتند. برخی‌ها با مقاصد تبلیغاتی آمده‌اند. مثلا چنین گفته می شود که یک زن کانادایی از این افراد در کشورش مانکن بوده است. برخی از آنها پس از بازگشتن به کشور خود با گفتن اینکه با داعش مبارزه کرده‌اند، تلاش می کنند خود را یک قهرمان ملی اعلام کنند.

– به اعضای این گروه چقدر پول پرداخت می شود؟

پاسخ: دستمزدهای ماهانه ۱۷۰ الی ۲۰۰ دلار است. رهبران دستمزد نمی گیرند ولی درآمد آنها قاچاق و رشوه خواری است. من به طور مستقیم از شاهین جیلو پول می گرفتم. هزاران دلار کسب می کردم و وضعیت من بسیار خوب بود. به شبه‌نظامیان نیز لیر سوریه پرداخت می شد. رهبران پ.ک.ک بدون کسب دستمزد فعالیت می کنند، اما تمام خواسته‌های آنها به جا آورده می شود. به هر صورت فساد مالی آنها پس از مدتی آشکار شد.

طلال سیلو سخنگوی سابق گروه تروریستی پ.ی.د/پ.ک.ک در سوریه موسوم «ن.د.س» که ماه گذشته با فرار از مناطق تحت اشغال آنها در سوریه، به ترکیه پناه آورده است، در مصاحبه با خبرگزاری آناتولی به تشریح “پروژه دستیابی به دریای مدیترانه” توسط این گروه و همچنین فروش نفت و قاچاق پول آن به اروپا پرداخت.

وی در این زمینه اظهار داشت:

«ایالات متحده آمریکا به یکی از سرکرده های واحد اطلاعات این گروه تروریستی گفته بود که به منظور استقرار دائمی خود در این اراضی باید از راه زمینی به دریای مدیترانه دست یابند.

راهبرد گسترش مناطق تحت تصرف گروه تروریستی پ.ی.د/پ.ک.ک که بیش از یک‌چهارم خاک سوریه را اشغال کرده اند، تداوم پیشروی از شرق کشور در مرز عراق به سمت غرب از طریق خط مرزی با ترکیه است.

امکان برقراری تماس مستقیم با دنیای خارج و کسب حمایت آنها در آینده، بستگی به دستیابی پ.ک.ک/پ.ی.د به ایجاد یک کریدور منتهی به دریای مدیترانه دارد. با هشدار ترکیه نسبت به اهداف این گروه، آمریکا هدف و محتوای تحولات را مبارزه با داعش اعلام کرد».

او که قبل از ترک سوریه روابط نزدیکی با سرکرده های “ی.پ.گ” شاخه نظامی پ.ی.د/پ.ک.ک داشته، راجع به جزئیات اقدامات این گروه که نام جعلی “نیروهای دموکراتیک سوریه” (ن.د.س.) را نیز بر خود برگزیده اند، سخن گفت. وی در بیشتر دیدارهای سرکرده های این گروه با مقامات آمریکا به عنوان حامی اصلی آنها، نیز حضور داشته است.

سیلو در گفتگو با خبرگزاری آناتولی موضوعاتی مانند “پروژه دستیابی به دریای مدیترانه”، چگونگی محافظت از انبارهای سلاح در مقابل ترکیه، وضعیت عفرین و همچنین تجارت نفت را تشریح کرد.

-سوال: در ماه های اخیر دیرالزور در مرز عراق هم میدان تنش و درگیری و هم صحنه رقابت بین المللی بوده است. پشت پرده تحولات دیرالزور چیست؟

-سیلو:

«در روز ۹ سپتامبر عملیات مبارزه با داعش را به اسم “ن.د.س” آغاز کردیم. آغاز این عملیات را من اعلام کردم. هدف کنترل کامل منطقه جزیره در سوریه و شمال رود فرات بود. نه ما و نه گروه ی.پ.گ آمادگی و توان مبارزه با داعش را نداشتیم.

این عملیات با خواست آمریکا آغاز شد و موضوع نیز به طور حتم به خاطر نفت بود. هدف این نیروها (در قالب ن.س.د) اشغال البوکمال و میادین سوریه قبل از رژیم اسد بود.

به این ترتیب حائلی میان عراق و سوریه به وجود می آمد. آمریکا در ابتدا تلاش کرد تا از ما حمایت کند، اما موفق نشد. در همان آغاز عملیات مورد حمله روسیه قرار گرفتیم. حتی چندین نفر در حملات روسیه و رژیم اسد کشته شدند.

آمریکا و ن.د.س شانه به شانه یکدیگر می جنگیدند. نیروهای رژیم دورتر بودند، اما وقتی ایالات متحده پیشروی سریع آنان را دید، به تکاپو افتاده و ن.ی.د را به حرکت درآورد.

آمریکا از شاهین جیلو(مسول منطقه ای ی.پ.گ) خواستار اقدام لازم در این زمینه شد. موضوعی وجود دارد که بیشتر افراد و طرف‌ها از آن بی اطلاع اند. بسیاری از نقاط تحت تصرف، بعدا تسلیم روس ها شد.

حتی تاسیسات گازی کونوکو و میدان های نفتی اطراف آن به روس ها واگذار شد. زمانی که این اقدام صورت گرفت، دیگر نیروهای رژیم و روسیه پیشروی زیادی نکردند».

سوال: پ.ک.ک چگونه از نفت دیرالزور و حسکه استفاده می کند؟

سیلو:

«گروه ی.پ.گ و پ.ک.ک پس از اینکه در سال ۲۰۱۲ کنترل چاه های نفت رمیلان را به دست گرفتند، شروع به بهره برداری از آنها کردند. قبل از آن این نفت ها را از طریق منطقه تحت اشغال داعش صادر می کردند.

علی شعیر مسول امور مالی پ.ک.ک در جزیره، در قامیشلو زندگی می کند. وی مستقیما با سرکردگان پ.ک.ک در ارتباط است. او همچنین فردی است که اختیار امضای توافقنامه های فروش نفت را دارد.

تنها اوست که از میزان درآمدهای نفت آگاه است. این موضوع یک راز برای پ.ک.ک است. علی شعیر از سال ۲۰۱۲ به این سو، نفت ها را در خارج از کشور می فروشد.

قبلا فروش تنها از طریق مناطق تحت کنترل داعش صورت می گرفت. یک افسر رژیم سوریه به اسم القاطرجی، مسول دریافت نفت از پ.ک.ک است. حتی گفته می شود که شاهین سیلو نیز حق دخالت در این موضوع را ندارد.

موضوع نفت یک راز برای پ.ک.ک بود. بعدها توانستم به اطلاعاتی دست یابم. پولهای فروش نفت به حساب برخی اشخاص نزدیک به خودشان در بانکهای لبنان ریخته می شد و بعدا این پولها به اروپا منتقل می شدند. همه اسامی مرتبط با نفت، روند فروش و دریافت پولها مرتبط با پ.ک.ک بود. روزانه صدها تانکر نفت حمل می شد».

سوال: مدتی طولانی است که پروژه ای برای تشکیل کریدوری برای حاکمیت پ.ی.د-پ.ک.ک از شمال سوریه به منطقه دریای مدیترانه مطرح است؟ در دیدارها و مذاکرات خود شانس کسب اطلاعات درباره موضع مقامات آمریکایی در این خصوص را یافتید؟ 

سیلو:

«این یک پروژه نیست، بلکه یک وعده بود. با یک آمریکایی که گفته شد از یک مرکز تحقیقات آمده دیدار کردیم. آنان درخواست این دیدار را کرده بودند. شمار زیادی محافظ داشت. بعدها آشکار شد که مدیر اطلاعاتی آمریکا است.

به ما گفت که “اگر شما به سوی دیرالزور متمایل شوید، آمریکا به س.د.گ و مجلس دموکراتیک سوریه حمایت لازم را برای موضوع تسلط شما به منطقه ای مشرف به دریا را خواهد داد”.

در این مورد وعده داده شد، اما عملیات کنترل دیرالزور ناموفق بوده است. موضوع اصلی گرفتن روستاها یا میادین نفتی نیست. به شاهین جیلو و س.د.گ این وعده داده شد. (برای یافتن مسیری منتهی به دریای مدیترانه).

من نیز آنجا حضور داشتم. اگر در عملیات (دیرالزور) پیروز می شدیم، شاید آمریکا تلاش می کرد کریدوری برای س.د.گ به سوی دریا تشکیل دهد. (مدیر اطلاعاتی آمریکایی) گفت که “اگر تشکیل چنین کریدوری دسترسی به دریا را فراهم نکند، آینده ای نخواهد داشت”.

موضوع کردستان و اربیل را به عنوان نمونه مطرح کرد. کردستان راهی به دریا ندارد. لذا همواره ناچار به کسب رضایت طرف های دیگر است. در غیر این صورت نفت را از کجا استخراج کند.

ناچار به داشتن محلی یا موقعیتی است، مانند یک بندر. طرف آمریکایی در این خصوص قول داد. اما از این به بعدش، اکنون تصور می کنم طبق برنامه پیش نرفت. اینکه چه اتفاقی افتاد را در روزهای آینده شاهد خواهیم بود».

سوال: ارتش ترکیه در تاریخ ۲۵ آوریل مواضع ی.پ.گ در کاراچوک عراق را هدف قرار داد. ی.پ.گ چه عناصری در کاراچوک دارد؟

-سیلو:

«کاراچوک پایگاهی است که ی.پ.گ انبار سلاح و مهمات و همچنین صندوق های پول دارد. باهوز اردال و شاهین جیلو در آن حوالی اقامت داشتند. در عین حال محل ارائه آموزش ایدئولوژیک به رهبران پ.ک.ک است. اعضای ی.پ.گ نیز آموزش نظامی می گرفتند. من دو بار به آن جا رفتم.

یک بار با شاهین جیلو دیدار کردم و از وی یک خودرو گرفتم. مرکز آرشیو و مطبوعاتی ی.پ.گ نیز در کاراچوک بود. تمام افراد حاضر در اینجا از رهبران بودند.

نالین ترکیه ای مسئول امور زنان بود، زبان عربی بلد نبود. ن.شوین یک کرد اهل ترکیه بود، کمی زبان عربی می دانست. رستم (مسئول گروههای ی.پ.گ) و گرزان مسئول حسکه نیز آنجا بود.

به شاهین جیلو گفتم که از شمار زیاد تلفات متعجب شدم. او نیز گفت که “ترکیه امنیت کاراچوک را نقض کرده است. در میان رهبران کسانی بودند که قرار بود برای مسئولیت های جدید انتخاب شوند.

قرار بود رستم به ترکیه برود و در آنجا کار کند. اطلاعات ترکیه این موضوع را می دانست. ما از آنجا که از طرف آمریکا هنوز پیام “مورد هدف قرار نخواهید گرفت” نیامده بود خارج از این موضوع ماندیم”.»

سوال: تا زمان آمدن فرمانده آمریکایی به محل هدف قرار گرفته شده در کاراچوک، چه اتفاقاتی رخ داد؟ 

سیلو:

«روز دوم یک فرمانده معمولی آمریکایی به آنجا آمد. شاهین جیلو نیز برای نخستین بار در رسانه ها رویت شد. محافظ فرمانده آمریکایی سلار بود که به زبان انگلیسی صحبت می کرد. چگونگی حمله را تشریح کردند.

به او گفتند که در آنجا سرکرده های پ.ک.ک حضور نداشتند، بلکه غیر نظامیان و شبه نظامیان بودند. فرمانده حتی محکوم هم نکرد. تقریبا پنج روز بعد جیلو به ما گفت که آمریکا با ترکیه مذاکره کرده و هیچ گونه حمله ای صورت نخواهد گرفت».

– سوال: چگونه ی.پ.گ مشکل انبار اسلحه را حل کرد؟

سیلو:

«سلاح های سنگین و مهمات به «همن» تحویل داده می شد. وی نیز این اسلحه را در انبار نگه می داشت. ترکیه انبارهایی را که آمریکایی ها تاسیس کرده بودند را هدف قرار نداد.

بسیاری از سلاح ها و مهمات در مکان ها (پایگاه‌هایی) که توسط ایالات متحده آمریکا تاسیس شده بود انباشته می شد تا به این ترتیب از سوی ترکیه هدف حمله قرار نگیرد».

– سوال: پ.ک.ک به چه صورتی ارتباط مواصلاتی میان عفرین و مناطق شرقی که فاقد پیوند با یکدیگر هستند را برقرار می کرد؟ ایا وجود چنین گسستی برای این گروه نگران کننده نبود؟

سیلو:

«رژیم سوریه پس از تصرف حلب اقدام به تشکیل یک مسیر مستقیم به این منطقه کرد. این یک راهرو موازی با منطقه عملیاتی سپر فرات ( در ناحیه جنوب) است. این جاده با خروج از عفرین (ضمن عبور از منطقه تحت کنترل رژیم اسد) به سوی منبچ امتداد می باید.

سپس از منبج (در شرق رودخانه فرات) به منطقه جزیره منتهی می شود. برای استفاده از این مسیر، تایید رژیم اسد و یا روسیه لازم است. گاهی اوقات حتی ایرانیان باید این عبور را تایید کنند».

– سوال: آیا رفتار حمایت گرایانه ایالات متحده آمریکا از ی.پ.گ در عفرین نیز اعمال می شود؟

سیلو:

«آمریکا هیچ تضمینی برای عفرین نداد، حتی در اولین ملاقات خود با مک گورک این موضوع را پرسیدم. در آن زمان هیچ راه ارتباطی با عفرین (و مناطق موجود در شرق) وجود نداشت.

از وی در مورد کمک به عفرین پرسیدم. وی از طرف دولت آمریکا گفت که از عفرین حمایت نخواهد کرد. این اولین جلسه ما بود. او گفت: اگر عفرین نیازمند پشتیبان است می تواند برای خود پیدا کند.

من گفتم: ممکن است این حامی روسیه باشد. او گفت که برایش فرقی نمی کند. سپس حسین اسد، پسر عموی اسد، به من تلفن کرد. می خواست که من یک خط تماس بین طرف روسی در پایگاه حمیمین و س.د.گ. برقرار کنم.

من موضوع را به شاهین سیلو گفتم. او گفت که گشودن این خط می تواند سبب ناراحتی آمریکا شود، اما سیپان هامو، به اصطلاح فرمانده کل ی.پ.گ، خواست تا با روس ها ارتباط برقرار شود.

من نیز موضوع را به حسین اسد اطلاع دادم. سپس کانال ارتباطی با طرف روسی باز شد. آنها در بسیاری از موضوعات به روسیه پناه می بردند».

-سوال: مداخله ترکیه در عفرین تا چه اندازه ای پ.ک.ک را نگران می کرد؟

-سیلو:

«اگر نیروهای ترکیه در عفرین عملیات انجام دهند، می توانند این شهر را بسیار سریع آزاد کنند. در حقیقت وضعیت در عفرین به صورتی نیست که در رسانه ها اعلام می شود.

آنها از وقوع این رویداد خیلی می ترسیدند. موضوع فقط سقوط عفرین نبود. عبور نیروهای ترکیه به مناطق روستایی شمالی به معنی شکست کامل کل پروژه ها( رسیدن به سواحل دریای مدیترانه) بود.

آنها عفرین را به عنوان قلب پروژه خود می دیدند. مداخله ترکیه سبب فروپاشی تمامی رویاهای آنان می شد. آنان خواهان حضور روسیه در عفرین درصورت مداخله ترکیه بودند.

رژیم اسد خواهان برافراشتن پرچم سوریه در عفرین در صورت هرگونه تماس با ترکها شد. رژیم اسد این امر را مشروط به انتقال کنترل مناطقی دانست که پرچم رژیم در آن مناطق افراشته می شود.

این خواسته از سوی قندیل رد شد. به هرحال در نهایت عناصر مرزی می ترسیدند. آنها بر این باور بودند که آمریکا بر ترکیه فشار خواهد آورد تا عفرین را تصرف نکند.

ایالات متحده تا به حال به این خواسته پاسخی نداده است. آمریکا در ابتدا اظهار داشته بود که از مناطق آزادشده پشتیبانی می کند، اما از ابتدای امر تاکنون گفته است که از عفرین حمایت نخواهد کرد».

Advert test
۱۳۹۶-۰۹-۱۲
کوکچه پرس