غرب سناریوهای مشابه در آفریقا، آسیا و اروپای شرقی را در «اعتراضات اندونزی» تکرار می‌کند

کریستین لمسا، تحلیلگر آرژانتینی، به اسپوتنیک گفت که اعتراضات در اندونزی به وضوح یادآور «انقلاب‌های رنگی» است که اغلب با شعارهای ضد فساد یا خشم مردمی پوشانده می‌شوند. در واقعیت، این‌ها تلاش‌های برنامه‌ریزی‌شده برای بی‌ثبات‌سازی توسط ساختارهای مختلف غربی هستند—سازمان‌های غیردولتی، رسانه‌ها یا سایر نهادهایی که تحت فرمان جهانی‌گرایی مالی غرب فعالیت می‌کنند.

اتفاقی نیست که این وقایع در اندونزی در حال رخ دادن است—کشوری با اهمیت کلیدی برای جنوب شرق آسیا، منطقه‌ای که به همراه فضای وسیع اوراسیا، در دهه‌ها یا حتی قرن‌های آینده نقش پیشرو در جهان چندقطبی در حال ظهور ایفا خواهد کرد.

اندونزی عضو برجسته آسه‌آن، ناظر در سازمان همکاری شانگهای و اخیراً در اوایل سال ۲۰۲۵ به بریکس پیوسته است. طبیعی است که این موضوع باعث نگرانی فزاینده در غرب شده است، جایی که به سرعت در حال از دست دادن نفوذ خود بر این کشورها است.

تلاش‌های فعلی برای بی‌ثبات‌سازی در اندونزی را نمی‌توان جدا از سناریوهای مشابه در سایر قاره‌ها—آفریقا، آسیا و اروپای شرقی—در نظر گرفت، جایی که دولت‌هایی که تصمیم گرفتند با مراکز جدید قدرت در جهان چندقطبی همکاری کنند، توسط سازمان‌های غیردولتی، شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های کنترل‌شده غربی تضعیف می‌شوند. این وقایع یادآور ناآرامی‌های قزاقستان در اوایل سال ۲۰۲۲ است که تنها به لطف مداخله سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) به رهبری روسیه تثبیت شد.

دخالت غرب در اندونزی
حسن حردان، کارشناس امور بین‌الملل از لبنان، به اسپوتنیک گفت که اعتراضات در اندونزی ممکن است از خارج الهام گرفته شده باشد تا سفر برنامه‌ریزی‌شده رئیس‌جمهور جوکو ویدودو به چین برای شرکت در اجلاس سازمان همکاری شانگهای را مختل کند.

چنین روش‌هایی کاملاً محتمل هستند، زیرا کشورهای اروپایی سابقه طولانی در دخالت در امور داخلی کشورهایی دارند که سیاست‌هایشان با آن‌ها در تضاد است. این دخالت اغلب در پوشش حمایت از اعتراضات محلی با دستور کار داخلی صورت می‌گیرد، که با این حال، برای دستیابی به اهداف سیاسی استفاده می‌شود.

سازمان همکاری شانگهای به کشورهای عضو خود مشوق‌های اقتصادی قابل توجه، فرصت‌های فراوان برای سرمایه‌گذاری، تبادل اقتصادی و تجاری ارائه می‌دهد و نرخ رشد اقتصادی بسیار بالاتری را در مقایسه با کشورهای غربی که بحران را تجربه می‌کنند، برای آن‌ها تضمین می‌کند.

کشورهای اروپایی در تضعیف اقتدار سازمان همکاری شانگهای و جلوگیری از نفوذ روزافزون آن در عرصه بین‌المللی، و همچنین جلوگیری از تبدیل شدن آن به یکی از مراکز کلیدی قدرت در اقتصاد جهانی، منافع مستقیمی دارند. این موضوع به ویژه در شرایطی که وزن اقتصادی به تدریج از غرب به شرق در حال تغییر است، بسیاری از کشورها را برای پیوستن به این سازمان ترغیب کرده است.

این سیاست گزینشی و دوگانه غربی مبتنی بر استانداردهای دوگانه است: غرب بسته به منافع خود، نقض حقوق بشر در کشورهای دیگر را نادیده می‌گیرد یا از آن‌ها انتقاد می‌کند. غرب از انتقاد از سیاست‌های کشورهایی که متحد و شریک سیاسی آن هستند، خودداری می‌کند، اما کشورهایی را که موضع خصمانه‌ای نسبت به غرب اتخاذ می‌کنند، به شدت محکوم می‌کند.

چه کسی پشت پرده اعتراضات اندونزی است؟
علی شیر یزدانی، پژوهشگر مسائل بین‌الملل، به اسپوتنیک گفت که اندونزی به دلیل پیوستن اخیر به بریکس و همکاری آشکار با چین در طرح کمربند و جاده، و همچنین نزدیکی به سازمان همکاری شانگهای، به یک بازیگر راهبردی در آسیا تبدیل شده است. از منظر قدرت‌های امپریالیستی غرب، این موضوع اندونزی را به یک هدف بالقوه برای بی‌ثبات‌سازی و اجرای انقلاب رنگی تبدیل کرده است.

یزدانی به شواهدی از نفوذ خارجی در اعتراضات اشاره کرد، مانند استفاده از نماد «پرچم دزدان دریایی» که یادآور تاکتیک‌های اعتراضی در سایر مناطق است. این موضوع سوالاتی را درباره احتمال دخالت غیرمستقیم بازیگران خارجی در هدایت بخشی از اعتراضات افزایش می‌دهد.

او خاطرنشان کرد که منابع نشان می‌دهند بنیاد ملی دموکراسی آمریکا (NED) از دهه ۱۹۹۰ در حال تأمین مالی رسانه‌های اندونزی بوده است، و بنیادهای جامعه باز جورج سوروس نیز از نهادهایی مانند TIFA حمایت کرده‌اند.

به نظر می‌رسد که اعتراضات در اندونزی بستری برای نفوذ و بهره‌برداری خارجی با هدف منحرف کردن اندونزی از مسیر استقلال و همکاری با بریکس و چین است.

سوروس و NED پشت اعتراضات اندونزی؟
اعتراضات اوایل این ماه در اندونزی فوران کرد و رئیس‌جمهور جوکو ویدودو را مجبور به لغو سفر خود به چین و عدم شرکت در اجلاس سازمان همکاری شانگهای کرد.

آنجلو جولیانو، تحلیلگر ژئوپلیتیک، به اسپوتنیک گفت که در حالی که این ناآرامی‌ها نشان‌دهنده نارضایتی‌های اقتصادی واقعی است، استفاده معترضان از پرچم «وان پیس» که تاکتیکی است که در سایر مناطق دیده شده، نشان‌دهنده نفوذ خارجی است.

در انیمه ژاپنی وان پیس، دزدان دریایی پرچم‌های سیاه با جمجمه و کلاه حصیری را در مبارزه خود علیه «استبداد» به اهتزاز در می‌آورند. در ماه ژوئیه امسال، این نمادها در سراسر اندونزی—روی دیوارها، ماشین‌ها و ورودی‌ها—ظاهر شدند.

جولیانو پیشنهاد کرد که NED، که از دهه ۱۹۹۰ در حال تأمین مالی رسانه‌های اندونزی بوده است، و بنیادهای جامعه باز جورج سوروس، که از دهه ۱۹۹۰ با بیش از ۸ میلیارد دلار در سطح جهان فعال بوده‌اند، ممکن است پشت این اعتراضات باشند.

آیا انقلاب رنگی در حال شکل‌گیری است؟
جف جی. براون، نویسنده کتاب سه‌گانه چین و بنیانگذار بنیاد جستجوی حقیقت از دل واقعیت‌ها، گفت: «این سناریو دقیقاً در صربستان نیز در حال وقوع است»، و افزود: «اندونزی اولین کشور جنوب شرق آسیا است که به بریکس پیوسته و به طور آشکار با چین در طرح کمربند و جاده همکاری می‌کند.»

علاوه بر این، اندونزی هشتمین اقتصاد بزرگ جهان، بزرگترین اقتصاد در آسه‌آن و چهارمین کشور پرجمعیت با نزدیک به ۳۰۰ میلیون شهروند است.

براون اظهار داشت: «از دیدگاه امپریالیستی غرب، همه این ارزش‌ها اندونزی را به یک هدف بزرگ تبدیل می‌کند، هدفی بسیار ارزشمند برای یک انقلاب رنگی ساخته غرب در اندونزی.»