بزرگترین کمبود در کشور ما نبود سامانه پایدار دولتداری است

عزیز آریانفر197 نمایش هاآخرین بروزرسانی:جمعه ۲۹ جدی ۱۳۹۶ - ۳:۵۲ قبل از ظهر
بزرگترین کمبود در کشور ما نبود سامانه پایدار دولتداری است
بزرگترین کمبود در کشور ما نبود سامانه پایدار دولتداری است

بزرگترین کمبود در کشور ما نبود سامانه پایدار دولتداری است. دولت های ما وابسته به خارج اند و خود نمی توانند بدون پشتیبانی خارجی دیر دوام بیاورند و به محض برداشته شدن چتر حمایت خارجی بی درنگ باژگون می شوند.

برافتادن دولت های امان الله خان، داوود خان و داکتر نجیب و لرزان بودن پایه های دولت غنی احمدزی گواه بر آن است که ما تا کنون نتوانسته ایم دولت های خود را در برابر خطر سقوط وقایه کنیم. همه می دانیم که بسنده است فردا امریکایی ها برآیند، رژیم احمدزی پس از چندی بر خواهد افتاد. دلیل آن این است که این دولت بر پایه های مستحکم استوار نیست و نظام توانایی ایستاد شدن بر سر پاهای خود را ندارد.

باید مبنای کار بر آن باشد که چنان نظام دولتی را به میان بیاوریم که بدون حمایت خارجی بتواند با تکیه بر پایگاه مردمی خود و منابع داخلی و با دریافت حد اقل کمک خارجی سر پای خود ایستاده شود. همه این ها می رساند که ما تا کنون به کژراهه و بیراهه ره می پیموده ایم و یا در راه نادرستی روان بوده ایم و باید نگاه خود را به دولت و ملت از ریشه دگرگون کنیم. امروز پس از گذشت یک سده از اعلام استقلال، نه دولت داریم، نه ملت شده ایم و نه مستقل هستیم. نتیجه این که در همه زمینه ها ناکام هستیم.

پروژه ساختن ملت افغان و کشور افغانستان نتوانست از آزمون زمان پیروز و کامیاب به در آید. از این پس هم محال است به بار بنشیند. تا کنون مکانیسم اصلی حفظ قدرت تکیه به سرنیزه خارجی و معامله کردن با استقلال سیاسی کشور در ازای دریافت حمایت خارجی بوده است.

از این رو باید تیوری دولت در افغانستان باید بر پایه ارزش ها و آرمان های مدرن بنا شود. دیگر دولت های سنتی قبیله یی با نگاه تبارگرایانه به قدرت جواب نمی دهد. باید الگوی نوین ملت سازی و دولت سازی بر شالوده مدنی و فرهنگی / تمدنی را مد نظر قرار دهیم.

عزیز آریانفر

۱۳۹۶-۱۰-۲۹ ۱۳۹۶-۱۰-۲۹
عزیز آریانفر