استراتژی جدید اسلام‌آباد؛ پنج محور کلیدی در سیاست تغییریافته پاکستان در قبال طالبان

کابل/ خبرگزاری کوکچه-: بر اساس تحلیل منتشرشده از سوی «Afg Green Trend»، استراتژی جدید اسلام‌آباد در قبال افغانستان از مهندسی دقیق پنج ابتکار موازی تشکیل شده که گویای تحولی بنیادین در سیاست خارجی و امنیتی پاکستان است:

۱. پیوند زدن اقتصاد به امنیت: اسلام‌آباد برای نخستین بار به صراحت مناسبات تجاری و اقتصادی را به بستر امنیت و سیاست گره زده و حاضر است برای اعمال فشار و امتیازگیری، از منافع اقتصادی چشم‌پوشی کند. بسته ماندن گذرگاه‌های مرزی، طالبان را به شدت به مسیرهای شمالی (از جمله شاهراه سالنگ که در حوزه نفوذ جریان‌های ضدطالبان قرار دارد) و ایران وابسته‌ کرده است. ۲. تسلط بر حریم هوایی: پاکستان به دلخواه خود اقدام به انجام حملات هوایی نقطه‌ای در خاک افغانستان می‌کند؛ در حالی که طالبان فاقد پدافند هوایی کارآمد و مشروعیت بین‌المللی برای اعتراض مؤثر یا جلب همدردی جهانی هستند. ۳. اجماع ملی در داخل پاکستان: ارتش پاکستان برای حملات هوایی برون‌مرزی از حمایت همه‌جانبه داخلی و اجماع سیاسی برخوردار است؛ روندی که شباهت زیادی به رویکدهای بازدارنده منطقه‌ای دارد. ۴. کسب مشروعیت بین‌المللی برای کارزار ضدتروریسم: اسلام‌آباد توانسته است برای کمپین مبارزه با تروریسم خود حمایت منطقه‌ای و جهانی جلب کند، در حالی که طالبان از مشروعیت داخلی و بین‌المللی تهی هستند. ۵. تعامل با جریان‌های ضدطالبان: پاکستان به‌طور فعال با نیروهای مخالف طالبان برای ترسیم ترتیبات سیاسی پساطالبان وارد رایزنی و مشاوره شده است.

در این تحلیل تأکید شده است که پاکستان بار دیگر در تلاش است تا با حمایت غرب، خود را به عنوان قدرت مسلط بر ارکان افغانستان بازنمایی کند؛ وضعیتی که به گفته این نهاد، اگر طالبان در سال‌های گذشته اسیر غرور و سیاست‌های کوته‌بینانه نمی‌شدند، هرگز امکان وقوع نداشت.

تحلیل کوتاه: چرخش اساسی در دکترین امنیتی پاکستان در قبال افغانستان، نشان‌دهنده بن‌بست کامل در روابط دو سوی خط دیورند است. اسلام‌آباد که روزگاری حامی اصلی حاکمیت کنونی کابل به شمار می‌رفت، اکنون به این نتیجه رسیده است که استمرار حضور طالبان نه تنها ضامن امنیت مرزی نیست، بلکه تهدیدی ساختاری برای منافع این کشور به شمار می‌آید. فعال شدن گزینه‌های همه‌جانبه از سوی پاکستان – از فشار اقتصادی و حملات هوایی گرفته تا ارتباط با اپوزیسیون – چشم‌انداز تیره‌وتاری را پیش روی کابل قرار داده است؛ رژیمی که با انحصارطلبی و امتناع از گفت‌وگوی ملی، تمامی پل‌های پشت سر خود را خراب کرده است.