کابل، افغانستان — در حالی که شهروندان افغانستان در بسیاری از ولایتها و مناطق محروم کشور با چالشهای شدید اقتصادی، فقر مطلق و کمبود زیرساختهای اولویه زندگی دستوپنجه نرم میکنند، اجرای پروژههای پرهزینه و ساختوسازهای غیرضروری در پایتخت، موجی از انتقادات شدید را در میان ناظران و کارشناسان برانگیخته است. پروژه جنجالی ساخت یک مسجد بزرگ در منطقه «تپه نادرخان» کابل، به یکی از نمادهای بارز بیتوجهی به اولویتهای واقعی مردم و توزیع ناعادلانه امکانات تبدیل شده است.
تپه نادرخان در کابل در حالی شاهد ساخت یک مسجد پرهزینه و عظیم است که این منطقه برخلاف ادعاهای مطرحشده، نه یک بافت متراکم و پرجمعیت مسکونی است و نه شهروندان آن با کمبود فضای مذهبی روبهرو بودهاند. این در حالی است که وضعیت مساجد در سراسر افغانستان، بهویژه در ولایتهای دوردست و محروم مانند بدخشان و ولسوالیهای پرجمعیتی نظیر نهرین و یفتل، در اسفبارترین شکل ممکن قرار دارد.
بسیاری از مساجد در این مناطق از خشت خام، گل، چوبهای فرسوده و سنگ ساخته شدهاند و با کوچکترین حادثه طبیعی در آستانهی فروریختن قرار میگیرند. این تضاد آشکار این پرسش جدی را مطرح میکند که چرا پیش از رسیدگی به هزاران مسجد ویران و محروم در روستاها، بودجههای هنگفت صرف پروژههای نمایشی در پایتخت میشود.
منتقدان بر این باورند که اگر هدف از این اقدامات، خلق یک نماد ماندگار، ملی و فرهنگی برای شهر کابل بوده است، راهکارهای بسیار کارآمدتر و مفیدتری برای نسل جوان وجود داشت. افغانستان و بهویژه پایتخت، از کمبود شدید زیرساختهای ورزشی رنج میبرد. احداث یک استادیوم بینالمللی مجهز فوتبال یا مجموعههای ورزشی استاندارد برای جوانانی که حتی از زمینهای خاکی هموار محروماند، میتوانست هم به عنوان یک نماد ملی واقعی عمل کند و هم آینده نسل جوان کشور را بارور سازد؛ نه پروژههای سلیقهای که هیچ گرهی از مشکلات معیشتی و اجتماعی مردم باز نمیکند.
مسئله کلیدی دیگری که خشم عمومی و پرسشهای جدی را برانگیخته، منشأ تأمین مالی اینگونه پروژههاست. ساختوسازهای کلان نیازمند سرمایههای هنگفتی است که شفافیت در خصوص منابع آن حق مسلم شهروندان است. افکار عمومی افغانستان حق دارد بداند که آیا این هزینهها از بودجه عمومی ملت تأمین شده یا از منابع شخصی؟ و اگر از ثروتهای شخصی است، این سرمایههای نجومی در شرایط بحرانی اقتصادی کشور از چه راهی بهدست آمده است؟
در فرهنگ دینی و ارزشهای اسلامی، پاکی مال شرط اصلی پذیرش اعمال خیر است. خشتخشت بنایی که با سرمایههای مبهم و پرسشبرانگیز بالا برود، نمیتواند نماد تقوا و خدمت باشد، در حالی که گرسنگان و نیازمندان واقعی جامعه در کوچهپسکوچههای شهرهای مختلف از نان شبونهار محروماند.
مردم افغانستان و صاحبنظران رسانهای تأکید میکنند که داراییها و منابع ملی این سرزمین متعلق به هیچ فرد، گروه یا شبکه خاصی نیست، بلکه متعلق به تکتک شهروندان این مرزوبوم است. ادعای خدمت به دین و مردم زمانی رنگ واقعیت به خود میگیرد که در عمل، نخستین نیازهای اساسی جامعه برطرف شود، زیرساختهای عمرانی و ورزشی توسعه یابند و مدیریت منابع ملی با شفافیت کامل همراه باشد.
در پایان، افکار عمومی و نهادهای مدنی صراحتاً خواستار انتشار یک گزارش مالی دقیق، مستند و همهجانبه درباره پروژهی تپه نادرخان هستند تا میزان هزینهها، منابع تأمین مالی و هویت پیمانکاران برای ملت روشن شود؛ چرا که سکوت در برابر مطالبات برحق مردم دیگر پذیرفتنی نیست.
بیشتر از خبرگزاری کوکچه کشف کنید
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید











