در حالی که جهان روز بینالمللی «زنان و دختران در علم» را جشن میگیرد، در گوشهای از این کره خاکی، تقویمها روی عدد ۱۶۰۷ روز توقف کردهاند؛ روزهایی که برای دختران افغان نه در آزمایشگاهها و صنفهای درسی، بلکه در کنج خانهها سپری شد. یوناما با «اندوهی عمیق» هشدار میدهد که حذف نیمی از پیکره جامعه از عرصههای علمی، تصویری تاریک و درشناک از آیندهای ترسیم میکند که در آن افغانستان از تخصص و نبوغ نیمی از جمعیت خود تهی خواهد بود.
سایهی سنگین محرومیت اکنون بر سر ۲.۲ میلیون دختر نوجوان سنگینی میکند؛ نسلی که میان دیوارهای بلند سیاستهای سختگیرانه، از حق ابتدایی آموختن محروم ماندهاند. یونسکو با زنگ خطری جدی اعلام کرده است که اگر این وضعیت تغییر نکند، تا سال ۲۰۳۰ میلادی، ارتش دختران محروم از تحصیل به بیش از ۴ میلیون نفر خواهد رسید؛ آماری که نه تنها یک بحران آموزشی، بلکه یک خودکشی دستجمعی در روند توسعه و ثبات یک ملت به شمار میرود.
علیرغم فشارهای بینالمللی و فریادهای دادخواهی از سوی نهادهایی چون عفو بینالملل و یونیسف، پاسخ مقامات فعلی کابل همچنان بر پاشنه «موضوع داخلی» میچرخد. در این میان، میلیونها لبخند پشت دروازههای بسته مکاتب خشکیده است. آیندهای که میتوانست با دستان دانشمندان، پزشکان و مهندسان زن افغان ساخته شود، اکنون در بند تفسیری زندانی است که صنفهای درس را به روی صاحبان اصلیاش قفل کرده است.
